Rekolekcje o powołaniu

W życiu każdego człowieka przychodzi czas wyboru drogi życia. Dla wierzących jest to czas rozeznania powołania. Pytamy się wówczas: jakie jest moje powołanie? Jaka jest wola Boga względem mnie? Czego Bóg ode mnie oczekuje?

Zapraszamy na rekolekcje powołaniowe, gdzie postaramy się pomóc Ci znaleźć odpowiedzi na te pytania. Przeznaczone są dla uczniów VIII klas szkół podstawowych, szkół średnich, maturzystów, studentów i pracujących (do 30 r. życia), którzy pragną rozeznawać drogę swego powołania.

To czas wsłuchiwania się w głos Boga, aby poznać i zrozumieć Jego zaproszenie do pójścia konkretną drogą życia. Rekolekcje, są przede wszystkim czasem modlitewnego poszukiwania. W programie znajdziesz: Eucharystie, Liturgię Godzin, katechezy o rozeznawaniu powołania, życiu kapłańskim, i inne. Przebywanie sam na sam z Bogiem jest ważną częścią rekolekcji. Trwanie na adoracji Chrystusa w Najświętszym Sakramencie, indywidualna modlitwa, to czas konfrontacji swojego życia ze słowem Bożym, z treściami katechez, rozmów i tych wszystkich wydarzeń, które składają się na rekolekcje.

Jest dużo czasu na rozmowę, kiedy po prostu można zapytać księdza albo kleryka nie tylko o to jak wygląda życie kapłańskie, ale także poradzić się w swoich sprawach duchowych. Cennym doświadczeniem jest spotkanie swoich rówieśników, którzy także poszukują, stawiają podobne pytania. Te nowe znajomości mogą być umocnieniem w rozeznawaniu.

Lecz to nie tylko. Zagramy razem w piłkę, obejrzymy razem film, pogadamy o mniej i bardziej istotnych problemach! Będziesz mógł porozmawiać o swoich problemach, rozterkach i wahaniach.

Nazwa „rekolekcje powołaniowe” nie oznacza, że ich tematem jest jedynie powołanie kapłańskie. Celem tych rekolekcji jest pytanie do czego wzywa Cię Bóg. Mogą to być różne drogi prowadzące do jednego celu – Domu Ojca. Jedną z tych dróg, piękną i wyjątkową, jest droga życia konsekrowanego. Może to także Twoja droga. A może jest nią małżeństwo i rodzina, może także jakieś konkretne zadania, które na Ciebie czekają.

Nie żałuj czasu, aby dobrze to rozeznać.

NAJBLIŻSZE REKOLEKCJE:

28 lutego – 1 marca 2020

ZAPISY:

E-mail: powolanie@diecezjaplocka.pl

Telefon: 781 318 769

Treść zaproszenia + informacje szczegółowe:

Diecezjalne Centrum Powołaniowe i Klerycka Grupa Powołaniowa zaprasza młodzież męską 16+ na REKOLEKCJE O POWOŁANIU, które odbędą się w WSD w Płocku w dniach 28 lutego – 1 marca 2020 r. Mottem są słowa: Co dalej z moim życiem?
Rekolekcje rozpoczną się w piątek 28 lutego o godzinie 17:00, a zakończenie rekolekcji nastąpi w niedzielę 1 marca o godzinie 13:30.
Całkowity koszt udziału w rekolekcjach wynosi 25 zł.
W przypadku osób niepełnoletnich wymagana jest pisemna zgoda rodziców/opiekunów prawnych.
Uczestników prosimy o zabranie: śpiwora, ręcznika, Pisma Świętego, notatnika, długopisu.
ZGŁOSZENIA: E-mail: powolanie@diecezjaplocka.pl Telefonicznie: 781 318 769 Zgłoszenia przyjmujemy również przez Facebook.

CZ.A.S w lutym

Najbliższy CZ.A.S🙏, w czwartek 2️⃣0️⃣.0️⃣2️⃣. Zapraszamy już od 1️⃣9️⃣:0️⃣0️⃣ na adorację w ciszy, a po niej od 2️⃣0️⃣:0️⃣0️⃣ wspólna adoracja.

ZAPRASZAMY🔥

Czwartek 20 lutego, kaplica WSD w Płocku
19:00 – Adoracja w ciszy
20:00 – wspólna modlitwa

Więcej o CZ.A.S

Z życia seminarium

Wszystkie wydarzenia wraz z galerią zdjęć zamieszczamy na bieżąco na naszą STRONĘ FACEBOOK

ROK AKADEMICKI 2019/2020
SEMESTR II

Przed nami:

20.02.2020 – CZ.A.S

Więcej…

22.02.2020 – 89. rocznica pierwszego objawienia Jezusa Miłosiernego, Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Płocku

26.02.2020 – Dzień skupienia dla kleryków

28.02 – 01.03.2020– Rekolekcje powołaniowe

Więcej…

19 – 22.03.2020 – Rekolekcje wielkopostne dla kleryków

22.03.2020 – Udzielenie posług lektoratu i akolitatu, kaplica WSD

22.04.2020 – Egzamin Ex universa theologia

25.04.2020 – Rekolekcje dla rodziców kleryków z kursu II, IV i VI

29.04 – 01.05.2020 – Wycieczka seminaryjna

09.05.2020 – Dzień otwartych drzwi

16.05.2020 – Dzień skupienia dla kleryków (pielgrzymka)

21.05.2020 – CZ.A.S

Więcej…

23.05.2020 – Święcenia Diakonatu, Katedra Płocka

30.05.2020 – Początek letniej sesji egzaminacyjnej

31.05.2020 – Marsz dla życia i rodziny
Pożegnanie kursu VI

06.06.2020 – Święcenia Kapłańskie, Katedra Płocka

09.06.2020 – 25 lecie Święceń Kapłańskich, kaplica WSD

18.06.2020 – CZ.A.S

Więcej…

20.06.2020 – Ostatni dzień letniej sesji egzaminacyjnej.
Dzień skupienia dla kleryków

21.06.2020 – Msza Święta na zakończenie roku akademickiego.
Wyjazd na wakacje.

22.06.2020 – Pierwszy termin egzaminów wstępnych dla kandydatów
05.09.2020 – Drugi termin egzaminów wstępnych dla kandydatów.

Więcej…

Za nami:

SEMESTR I

Tradycje w seminarium

Tradycje Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku

Wyższe Seminarium Duchowne to dla wielu osób kościelna instytucja, która kształci kandydatów do kapłaństwa na kapłanów. Jednak dla samych wybranych, dla tych, którzy zostali obdarzeni łaską powołania, to DOM. Dom, w którym żyją na co dzień, w którym wzrastają duchowo. To właśnie w tym Domu kształtują swoją osobę na płaszczyźnie intelektualnej, duchowej i ludzkiej. W tym domu, jak w wielu domach, są tradycje, które przekazywane są z pokolenia na pokolenie. W tym artykule chciałbym zapoznać Czytelników z kilkoma tradycjami, które już na stałe wpisały się w kalendarz seminaryjny.

Pierwszą z tradycji są je­sienne sympozja naukowe, organizowane w listopadzie. Mają one na celu pogłębianie życia wewnętrznego wspólno­ty seminaryjnej. Obecny kształt dorocznego sympozjum związany jest nie tyle z ducho­wością (tak rozpoczęła się historia tych przedsięwzięć – od sympozjów życia duchowego), co z problematyką otaczającego nas współczesnego świata. Sympozja przyjmu­ją więc za punkt wyjścia wybrane, aktualne „znaki czasu”. Choć formalnym organizato­rem obrad jest semi­naryjne Koło Naukowe, to w prace na rzecz tego wydarzenia włączeni są wszyscy alumni. W 2017 r. sympozjum odbyło się już po raz 40. A oto przykłady głównych tematów sympo­zjów z ostatnich lat: „Kościół – wczoraj, dziś, jutro” (2015), „Miłosierdzie kluczem do nie­ba” (2014), „Nowe formy uzależnień” (2013), „Kościół wobec wyzwania Nowej Ewange­lizacji” (2012), „Kościół i Internet” (2011). W czasie sympozjum jest kilka konferencji oraz dyskusji znanych prelegentów, jest tak­że czas na wspólną modlitwę oraz na występ artystyczny zaproszonych gości lub samych alumnów. Grono słuchaczy stanowią zwykle klerycy i kapłani, młodzież okolicznych szkół, ale i szkół z całej diecezji, klerycy in­nych diecezji i zakonów, przedstawiciele parafii, płockich instytucji naukowych oraz wiele innych osób zainteresowanych. Zwy­kle pokłosiem sympozjum jest publikacja lub przynajmniej płyta CD, dokumentująca prze­bieg obrad.

Kolejną, wieloletnią tradycją nasze­go seminarium, są „Andrzejki”, które wyro­sły z tradycji „Mikołajek”. Przeważnie w każdym seminarium duchowym odbywa się tego typu wie­czór humo­ru. Ucznio­wie Niższego Seminarium Duchownego taki wieczór przeżywali niezmiennie w dzień ostat­kowy, a więc przed Popielcem. Jednak dla kleryków WSD utrudniona byłaby organiza­cja ostatków, z powodu przygotowań do uro­czystości św. Tomasza z Akwinu (w dawnym kalendarzu liturgicznym przypadały 7 marca, a więc blisko ostatków – niedługo przed lub po). Dlatego na dzień radości i humoru braci kleryckiej należało znaleźć inny termin. Już dawno we wspólnocie seminaryjnej praktykowano obdarowywanie się przez alumnów upo­minkami z okazji wspomnienia św. Mikołaja, biskupa. W 1951 r., po raz pierwszy po wojnie, odbyła się impreza „Mikołajkowa”, złożona z wesołych wierszy, piosenek i skeczów, ukazujących w „krzywym zwierciadle” co­dzienną rzeczywistość seminaryjną. Jednakże ówczesny ojciec duchowny ks. Jan Wosiński – późniejszy biskup – ze względu na usytu­owanie „Mikołajek” w okresie Adwentu (a miały one faktycznie charakter huczny i za­bawny) – zaproponował przeniesienie wieczo­ru humoru na święto św. Andrzeja Apostoła. I tak się stało. Obecnie cały dzień „Andrze­jek” (sobota przed I niedzielą Adwentu) jest |w naszej wspólnocie dniem radości i zaba­wy. Klerycy z kursu IV już od rana starają się przygotować każdemu jakąś sympatyczną niespodziankę, a wieczorem w teatrzyku prezentują sztukę, w której przedstawiają w krzywym zwierciadle codzienne życie semi­narium. Trze­ba dodać, że naśladowa­nie charakte­rystycznego zachowania księży pro­fesorów wy­maga nie lada zręczności! Zwykle jed­nak nikt z widowni nie czuje się do­tknięty. Raczej wielu obecnych na widowni wykładowców w lot rozpoznaje, kto z nich jest przedstawiany, a grze aktorskiej towarzy­szą gromkie wybuchy śmiechu.

W Adwencie w naszym Seminarium są kolejne dwie tradycje. Pierwsza z nich to Jasełka, które są wstępem do przeżywania uroczystości i okre­su Bożego Narodzenia w naszej wspólnocie. Co roku około 20 grudnia bracia z kursu II przedstawiają w teatrzyku sztukę o Naro­dzeniu Jezusa. Za każdym razem sztuka ma zupełnie inny charakter. Raz jest bardzo no­wocześnie, innym razem jest bardziej tra­dycyjnie. Bez względu na to, jaki charakter ma ta sztu­ka, jej cel jest zawsze jeden – przypomnieć nam o tym, że Pan Jezus przychodzi do nas i do wszystkich ludzi. Po sztuce i okoliczno­ściowych życzeniach następuje dzielenie się opłatkiem, szczególnie z braćmi z roczników I i II, którzy nazajutrz wyjeżdżają już do do­mów rodzinnych. Co roku klerycy z kursu II potwierdzają prawidłowość, że podczas – niełatwych przecież – przygoto­wań do powstającej sztuki, można lepiej się nawzajem poznać. Jasełka, grane na kil­ka dni przed świętami Bożego Narodzenia i wyjazdem pozostałych kleryków do domów, wprowadzają nas w świąteczny nastrój. A po powrocie z ferii świąteczno-noworocznych w seminarium zastaje nas już kolejny rok ka­lendarzowy… Drugą z ważnych tradycji seminaryj­nych jest kolacja, przeży­wana w Wigilię Bożego Narodzenia. Dzięki obecności naszego biskupa, księży probosz­czów i wikariuszy z płockich parafii oraz naszych księży profesorów, Wigilia staje się prawdziwą kapłańską agapą. Pozwala na po­głębienie więzi w naszej diecezjalnej rodzinie kapłańskiej. Dla kleryków jest żywym świadectwem jedności we wspólnym apo­stolskim dziele.

Następną tradycją są Uroczystości Tomaszowe. Podczas tych obchodów są wygłaszane referaty przez zaproszonych prelegentów. Obchody te przy­brały poważny charakter, w zasadzie praktykowany do dziś. Jednak wiemy z historii tej tradycji, nie zawsze miały one taki wygląd. Uroczystość przebiega następująco: Msza święta koncelebro­wana z kazaniem księdza profesora i asystą liturgiczną, a po Mszy świętej wykład nauko­wy, głoszony przez zaproszonego gościa, cie­szącego się dużym autorytetem naukowym.

Następną tradycję, którą jest Majówka, czyli pierwsze dni maja (1-3 maja), przeżywamy na wycieczce poza Seminarium. Dzięki takim wycieczkom mo­żemy poznawać naszą Ojczyznę, związaną od początku państwowości z Kościołem katolic­kim, a także mamy okazję poznać siebie na­wzajem w warunkach innych niż na co dzień, czyli zacieśniać relacje międzyosobowe oraz wspólnotowe.

Do napisania artykułu o tradycjach, przyszły mi z pomocą archiwalne numery „Sursum Corda”, w których znalazłem wcześniejsze opisy tychże tradycji. Wiele tradycji zachowało się do dziś, jednak niektóre nie znalazły większego uznania we współczesności.

Bartosz Krzyczkowski

Codzienność w seminarium

Seminarium, czyli nie tylko filozofia i teologia…

Choć stereotypowe myślenie o przygotowaniu do kapłaństwa projektuje w głowie obraz nieustannie modlącego się mężczyzny w ponurym budynku o marmurowych ścianach to rzeczywistość jest zgoła inna. Trzeba powiedzieć, że kleryk nie spędza całych sześciu lat jedynie w kaplicy, bo jak każdy człowiek też potrzebuje jeść, pić, spać oraz tworzyć relacje z ludźmi, wokół których się obraca. W tym artykule chciałbym podzielić się tym, co składa się na życie kleryka poza nauką i modlitwą i podkreślić, że umiejętność owocnego wykorzystywania czasu wolnego to równie istotny element formacji jak każdy inny.

Pierwszy moment w ciągu dnia nauki, który każdy organizuje sobie we własnym zakresie, to półgodzinna przerwa śniadaniowa po trzecim wykładzie. Można pomyśleć, że dwa kwadranse to nie za wiele, ale mając świadomość jak wiele zadań mamy do wykonania w późniejszych częściach dnia to staramy się nawet tę chwilę przerwy od nauki jak najlepiej spożytkować. Zazwyczaj spotykamy się w seminaryjnej kawiarence lub w którymś spośród naszych pokojów, by porozmawiać przy kawie czy herbacie. Bynajmniej nie wygląda to jak we włoskiej kawiarni, gdzie delektujemy się każdym łykiem napoju. My delektujemy się swoim towarzystwem, które jest skutecznym odpoczynkiem przed kolejnymi godzinami nauki i dodaje sił jeszcze skuteczniej niż kofeina. Kiedy pomyślę o tych przerwach, to od razu w mojej głowie maluje się widok roześmianych chłopaków wymieniającymi się zabawnymi historiami z życia codziennego naszej wspólnoty i licznymi żartami. Wierzcie mi, że ani jednych, ani drugich w płockim seminarium nie brakuje. Chociaż nasze uśmiechy czasem odnoszą się do wspomnień charakterystycznego zachowania wykładowców, to nie umniejsza to naszego szacunku do nich i wdzięczności za to, że dzielą się z nami swoją wiedzą.  Uśmiech towarzyszy nam niezależnie od tego czy komuś dłuży się czas wykładów, czy też ma zaległości w pisaniu pracy magisterskiej.

Kulminacją i momentem szczytowym naszej twórczości zbierającym wszystkie komiczne sytuacje w jedno są Andrzejki. Jest to wieczór, gdy kurs czwarty wystawia humorystyczną sztukę. Są one bardzo starannie przygotowane, opatrzone dopracowaną choreografią, niezwykłą grą aktorką, a okazjonalnie bywa nawet, że powstają piosenki ku pamięci szczególnych wydarzeń. Po jednym z takich przedstawień, wspartych kleryckimi kompozycjami, powstał zespół seminaryjny „Fratres”, którego działalność przeniosła się najpierw do kaplicy, by oprawiać Msze Święte, a następnie rozpowszechniła się po całej diecezji za sprawą niedzieli powołań kapłańskich, podczas których nasz zespół regularnie zapewnia oprawę muzyczną Eucharystii.

Wrócę jednak do rozpoczętego wątku omawiania naszego dnia. Po poranku poświęconym na naukę następuje wyczekiwany obiad i czas wolny. Tę godzinę lub dwie również spędzamy wspólnie. Niektórzy idą do sklepu po nowy zapas jedzenia, inni na spacer, najczęściej po Wzgórzu Tumskim, a ja lubię ten czas spędzać między innymi na grze w „planszówki”. Jak wiadomo samemu grać się nie da, więc muszę znaleźć kogoś, kto zagra ze mną, ale na szczęście zazwyczaj chętnych nie brakuje. W ciągu ostatniego roku poznałem wiele ciekawych gier, a przy okazji zintegrowałem się z chłopakami z innych kursów.

Nie wypada jednak dzień w dzień siedzieć i grać w gry, ćwicząc w ten sposób jedynie umysł. Staramy się też od czasu do czasu trochę poruszać. Plan uniwersytecki przewiduje tylko jedną godzinę wychowania fizycznego w tygodniu. Dla mnie jest to zdecydowanie za mało, więc staram się we własnym zakresie organizować sobie zajęcia sportowe. Mam do dyspozycji stół do ping-ponga czy siłownię i nawet to, że nie bardzo wiem, jak się zabrać do ćwiczeń, w niczym mi nie przeszkadza, bo moi bardziej doświadczeni koledzy z chęcią służą radą i pomocą. Natomiast kiedy zbierze się większa grupa, idziemy na boisko grać w piłkę lub w siatkówkę.

Poza tymi codziennymi aktywnościami nasz terminarz przewiduje coroczny, tygodniowy wyjazd seminaryjny, podczas którego wspólnie zwiedzamy i spędzamy czas w poza seminaryjnej rzeczywistości odpoczynku i rekreacji. W ubiegłym roku pojechaliśmy na Śląsk, poznałem tereny Polski, w których jak dotąd nie byłem i miałem możliwość dowiedzieć się czegoś nowego o historii tego regionu.

Muszę przyznać, że często zdarza mi się narzekać na brak wolnego czasu w seminarium, ale coraz częściej dostrzegam, że jak tylko mam chęci coś zrobić, to prędzej czy później każdy mój pomysł da się zrealizować, więc jeśli chcę kogoś winić, to muszę wskazać na siebie. Zamierzam jednak nad tym pracować i zachęcam wszystkich czytelników to planowania swojego wolnego czasu, bo bardzo szybko ucieka, a wiele marzeń w naszych głowach czeka w kolejce do realizacji.

Piotr Majtyka

Zaproszenie

Wyższe Seminarium Duchowne w Płocku zaprasza kapłanów, siostry zakonne oraz osoby świeckie w dniu 28.01.2020 o godz. 17.00 na wykład okolicznościowy z okazji Uroczystości Św. Tomasza z Akwinu. Wykład wygłosi  ks. prof. dr hab. dr h.c. Janusz Mariański: Czy Europa bez Boga? Między sekularyzmem a nową ewangelizacją. Zapraszamy!

ks. Andrzej Pieńdyk – prorektor WSD

Wybory do Samorządu Kleryckiego

W sobotę, 25 stycznia br. o godzinie 19:00 odbyły się wybory do Samorządu Kleryckiego. Cała wspólnota wybierała nowego dziekana i wicedziekana, a księża moderatorzy wybrali nowego sacelana.

Dotychczasowa władza – dziekan dk. Piotr Adamiak, wicedziekan dk. Krzysztof Węglicki i sacelan dk. Dariusz Kozłowski od przyszłego semestru będą „jedną nogą” poza seminarium – będą posługiwać w płockich parafiach.

Oficjalne wyniki Seminaryjna Komisja Wyborcza ogłosi we wtorek 28 stycznia podczas Uroczystości Tomaszowych – na zakończenie wykładu zorganizowanego w naszym seminarium z okazji wspomnienia liturgicznego św. Tomasza z Akwinu.

OFICJALNE WYNIKI:

DZIEKAN: Kamil Mańkowski

WICEDZIEKAN: Marcin Siemiątkowski

SACELAN: Sebastian Trędowicz

Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan w Płocku

Kuria Diecezjalna, Parafia Prawosławna Przemienienia Pańskiego, Parafia Ewangelicka, Parafia Kościoła Starokatolickiego Mariawitów, Klub Inteligencji Katolickiej, Koło Naukowe i Koło Misyjne Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku zapraszają do udziału w Tygodniu Modlitw o Jedność Chrześcijan „Życzliwymi bądźmy” (por. Dz 28, 2). Poprzedzą go obchody Dnia Judaizmu.

17 stycznia, piątek, godz. 17.30 – OBCHODY XXIII DNIA JUDAIZMU W PŁOCKU POD HASŁEM: „PAMIĘTAJ O DNIU SZABATU, ABY GO NALEŻNIE ŚWIĘTOWAĆ” (Wj 20, 8). Nabożeństwo biblijne i modlitwa za naród żydowski. Przewodniczy ks. kan. dr Andrzej Leleń, wykładowca WSD. Kaplica WSD.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Sobota, 18 stycznia – Pojednanie: wyrzuć ładunek za burtę
godz. 18.00 – EUCHARYSTIA NA ROZPOCZĘCIE TYGODNIA EKUMENICZNEGO z udziałem przedstawicieli wszystkich Kościołów. Przewodniczy ks. prał. dr Marek Jarosz, rektor WSD, homilia – ks. Szymon Czembor, proboszcz parafii ewangelickiej. Kościół św. Jana Chrzciciela

Niedziela, 19 stycznia – Oświecenie: znajdź i ukaż światło Chrystusa
godz. 13.00 – EUCHARYSTIA O ZJEDNOCZENIE CHRZEŚCIJAN z udziałem przedstawicieli wszystkich Kościołów, transmitowana przez TVP Polonia. Przewodniczy i homilię głosi Biskup Płocki Piotr Libera. Bazylika katedralna płocka

Poniedziałek, 20 stycznia – Nadzieja: nikt z was nie zginie
godz. 18.00 – EUCHARYSTIA PAMIĘCI O ZMARŁYCH „LUDZIACH EKUMENII” Z NASZYCH KOŚCIOŁÓW W 2019 ROKU. Przewodniczy i homilię głosi ks. prof. Henryk Seweryniak. Kościół św. Jana Chrzciciela.

Wtorek, 21 stycznia – Zaufanie: nie bój się, wierz
godz. 17.00 – NABOŻEŃSTWO EWANGELICKIE. Przewodniczy ks. Szymon Czembor, homilia – ks. mitrat Eliasz Tarasiewicz, proboszcz parafii prawosławnej. Kościół Ewangelicki, ul. Kazimierza Wielkiego 39.

Środa, 22 stycznia – Pokrzepienie: połam chleb na drogę
godz. 17.00 – EUCHARYSTIA O ZJEDNOCZENIE CHRZEŚCIJAN. Przewodniczy i homilię głosi ks. kan. dr Piotr Grzywaczewski, kanclerz Płockiej Kurii Diecezjalnej. Sanktuarium Bożego Miłosierdzia na Starym Rynku.

Czwartek, 23 stycznia – Gościnność: okaż życzliwość
godz. 17.00 – WIECZERNIA. NIESZPORY PRAWOSŁAWNE. Przewodniczy ks. mitrat Eliasz Tarasiewicz, homilia – ks. dr Jarosław Kwiatkowski – moderator diecezjalny Dzieła Biblijnego. Ekumeniczny Wieczór Kolęd. Cerkiew Prawosławna, ul. Kościuszki 18.

Piątek, 24 stycznia – Nawrócenie: przemień serce i umysł
godz. 17.00 – MSZA ŚW. W MARIAWICKIEJ ŚWIĄTYNI MIŁOSIERDZIA I MIŁOŚCI z udziałem przedstawicieli wszystkich Kościołów. Przewodniczy bp Karol M. Babi, Biskup Naczelny Starokatolickiego Kościoła Mariawitów, homilia – bp Mirosław Milewski, biskup pomocniczy diecezji płockiej. Katedra Kościoła Starokatolickiego Mariawitów, ul. Kazimierza Wielkiego 27.

Źródło: diecezjaplocka.pl

Patronowie na rok 2020

Drodzy przyjaciele naszego seminarium,
w nowym roku kalendarzowym pragniemy zachęcić Was do „wylosowania” patrona na 2020 rok. Jest to piękna tradycja, którą praktykowała Św. s. Faustyna Kowalska. Znajomych w niebie nigdy za mało! Zachęcamy do zapoznania się z akcją!

Tradycyjnie 1 stycznia każdego roku we wszystkich klasztorach Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia odbywa się losowanie rocznych Patronów. Z „Dzienniczka” wiemy, jak wielką wagę przywiązywała do tego św. Siostra Faustyna. Chciała, aby Ktoś z Nieba w sposób szczególny towarzyszył jej dniom w nowym roku, aby ją wspierał. W czasie medytacji – zapisała – obudziło mi się jedno z takich tajnych pragnień: żeby Jezus Eucharystyczny był mi szczególnym patronem i na ten rok – jak dawniej. Jednak tając się przed swym Umiłowanym z tym pragnieniem, mówiłam z Nim o wszystkim z wyjątkiem tego, że Go chcę mieć za patrona. Kiedy przyszłyśmy do refektarza na śniadanie, po przeżegnaniu zaczęło się ciągnienie patronów. Kiedy się zbliżyłam do obrazeczków, na których są napisani patroni, wzięłam bez namysłu, jednak nie czytając zaraz, chciałam się przez parę minut umartwić. – Wtem słyszę głos w duszy: „Jestem twoim patronem, czytaj”. W tej chwili spojrzałam na napis i przeczytałam: „Patron na rok 1935 – Najświętsza Eucharystia”. Serce mi zadrgało z radości (Dz. 360).

Źródło: faustyna.pl

WYLOSUJ PATRONA