— Rozeznanie powołania —

Osobista droga powołanego

Jeśli jesteś człowiekiem stającym wobec życiowego dylematu, pytającym: „jakie jest moje życiowe powołanie, jaki jest sens i cel mojego życia”; Jeśli pragniesz rozpoznać swoje powołanie, miejsce w życiu, znaleźć Boży plan, postaraj się najpierw rozpoznać Boga, znaleźć Go, spotkać się z Nim. Nie uciekaj przed Jego głosem, wzrokiem. Otwórz się całkowicie na Jego Ducha i proś Go tak jak umiesz swoimi słowami, sercem, myślą. Stań w prostocie swego ducha i uświadom sobie obecność Tego, który jest Panem wszelkiego życia, także Twojego. On jest Drogą, którą chcemy iść. On jest Prawdą, której szukamy. On jest Życiem, za którym tęsknimy. Módl się choćby tak, jak czynił to św. Franciszek z Asyżu, pytając Boga, o cel swojego życia:

„Najwyższy, chwalebny Boże,
rozjaśnij ciemności mego serca
i daj mi, Panie,
prawdziwą wiarę,
niezachwianą nadzieję
i doskonałą miłość,
zrozumienie i poznanie,
abym wypełnił Twoje święte
i prawdziwe posłannictwo”.

Jednego bądź pewny: nie ma modlitw niewysłuchanych. Pytanie Maryi wobec archanioła Gabriela było swoistą modlitwą, prośbą, błaganiem… Została wysłuchana. Św. Franciszek po tej znamiennej modlitwie przed krzyżem w kościele św. Damiana w Asyżu, zrozumiał, co ma czynić. Zacznij i Ty w postawie wiary i ufności prosić, błagać. Zaufaj Bogu bezgranicznie. On ma wobec Ciebie najlepszy plan życia. Nie załamuj się swoimi upadkami, grzechami czy niewiernościami. One świadczą tylko o naszej ludzkiej nędzy. Niekiedy Pan je dopuszcza, abyśmy nie polegali na sobie, ale na mocy i łasce Bożej, codziennie zdobywanej życiem wiary, uczynkami, modlitwą, miłością bliźniego czy wiernością Bożym natchnieniom.
Do Chrystusa prowadzą różne drogi: życia małżeńskiego, bezżenności kapłańskiej (celibatu), rad ewangelicznych (czystości, ubóstwa i posłuszeństwa wg reguły jakiegoś zakonu czy instytutu), życie w samotności lub we wspólnocie.  Co więcej, każdy chrześcijanin ma żyć na co dzień Ewangelią – radosną Dobrą Nowiną o zbawieniu. Pan daje nam czyste pragnienia, podsuwa dobre myśli, natchnienia. On wskazuje najlepsze dla nas rozwiązania. Pozwól przemówić Bogu. On mówi w sercu, w ciszy, w Kościele, w słowie Pisma Świętego, w Eucharystii, przez drugiego człowieka, poprzez piękno przyrody. Niech to nie będzie monolog Boga, ale dialog z Tobą, pełen miłości Bożej i ludzkiej.
Szczególnym czasem modlitwy o rozeznanie Bożego powołania, są rekolekcje i dni skupienia. Zapraszamy Cię na nie! Jeśli jesteś zainteresowany doświadczeniem bliskości Boga, pogłębieniem swojej wiary lub przybliżeniem wiedzy na temat życia w seminarium, zobacz w jakich terminach odbywają się spotkania.

Czym jest powołanie?

Kiedy słyszymy słowo „powołanie”, przed oczyma naszej wyobraźni staje najczęściej człowiek ubrany w długi strój: habit, sutannę. Na myśl przychodzą nam zakonnicy, siostry zakonne, czy księża.
Czasem możemy usłyszeć o „lekarzu z powołania”, „nauczycielce z powołania”, „pielęgniarce z powołania”. W ten sposób mówi się o ludziach, którzy wykonują swój zawód z pasją, z ogromnym oddaniem, często poświęcając większość swojego życia, swoje zdolności, talenty, całego siebie… dla innych.
Te określenia i skojarzenia tylko jednostronnie przybliżają nam znaczenie tego słowa. Wskazują tylko na człowieka, który otrzymał powołanie i odpowiedział na nie konkretnym sposobem życia, szlachetną postawą. Ale jest jeszcze druga strona medalu: skoro mówimy, że jest powołany, to oczywiste jest, że musi być także Ktoś, kto obdarza powołaniem. Tym, który powołuje jest Bóg. Pismo święte Starego Testamentu opisując ideę powołania, określa ją terminami: „wołać”, „zapraszać”, „wybierać”.

Powołanie jest darem Boga dla człowieka

Każdy człowiek powołany jest do życia, do miłości, do szczęścia z Bogiem. Powołanie do tych trzech celów jest punktem wyjścia dla każdego innego powołania. Bóg pragnie, abyśmy przeżyli nasze życie w miłości, szczęściu, które daje przyjaźń z Nim i w wewnętrznej wolności. Powołanie jest wezwaniem, z którym Bóg zwraca się do człowieka w sposób bezpośredni, jednorazowy i nieodwołalny.
Człowiek został powołany do życia – fizycznego i nadprzyrodzonego (życia z Bogiem). Dojrzewając, odkrywa on swoje szczegółowe powołanie. Może być to powołanie do małżeństwa i rodzicielstwa; powołanie do kapłaństwa, czy życia zakonnego, albo też powołanie do samotności z wyboru.

Kryteria rozeznania powołania

1. POZYTYWNE OZNAKI POTRZEBNE DO REALIZACJI POWOŁANIA:
• dojrzała osobowość
• zdolność do obiektywnego poznania siebie
• zdolność do formułowania obiektywnych sądów, prawidłowego oceniania i rozumienia rzeczywistości
• poczucie odpowiedzialności i obowiązkowości
• zdolność do altruistycznej, bezinteresownej miłości poświęcenia
• troska o dobro wspólne
• predyspozycje do współpracy i nawiązywania kontaktów międzyludzkich
• zdolność do realistycznego stawiania czoła problemom
• zainteresowanie życiem duchowym i pragnienie świętości
• zamiłowanie do modlitwy
• zdolności do interpretacji rzeczywistości w świetle wiary

2. PRZECIWSKAZANIA:
• brak dobrego zdrowia fizycznego i równowagi psychicznej
• brak równowagi emocjonalnej
• brak elastyczności, upór, niezdolność do przyjmowania uwag, krytyki
• silny egocentryzm
• niezdolność do integracji we wspólnocie i usposobienie utrudniające zycie we wspólnocie
• niezdolność do życia w posłuszeństwie, czystości i ubóstwie
• brak zamiłowania i niechęć do modlitwy
• niewrażliwość na życie duchowe
• niestałość w wierze, chwiejność pod wpływem fałszywych doktryn, ignorancja religijna
• wygodnictwo, niechęć do wyrzeczeń
• praktykowanie homoseksualizmu, głęboka zakorzeniona tendencja homoseksualna, wspieranie “kultury gejowskiej”

Jak można się domyślać wypisane powyżej kryteria nie warunkują natychmiastowo zdolności lub niezdolności do wstąpienia. Nie chodzi też o to, że wszystkie muszą być spełnione w stopniu idealnym. Bardzo ważną rolę w rozeznaniu powołania do kapłaństwa,  spełnia wiara, a w tym więź z Jezusem. Bez nich spełnianie lub niespełnianie kryteriów traci swoje znaczenie w kontekście tego rozeznania. Równie ważną rolę w dobrym rozeznaniu spełnia osoby oddelegowane przez seminarium do towarzyszenia w rozeznawaniu. Jako osoby niezależne mogą one pomóc spojrzeć z innej niż własna perspektywy. Często doradzą też, jak popracować nad ważnymi dla powołania aspektami.